خلاصه بند چهارم دعای صحیفه سجادیه
✓ خلاصه صحیفه ی؛ سجادیه بند چهارم از دعای اول :
امام سجاد ع دردعای اول اینگونه فرمودند: ستایش اختصاصی است، مخصوص است به خدایی که اول است، قبل از او اولی وجود ندارد؛ آخر است، بعد از او آخری وجود ندارد .هو الاول و الاخر.. در عبارت دوم آن خدایی که دیده بینندگان قاصر است از دیدن او، هر آن کسی که بخواهد خدا را وصف کند، حتی وصف خداوند در مخیله ی او و نه در فکر او و نه در وهم او نمی گنجد.
امام سجاد (ع) فرمود: حتی وهم واصفان هم به او نمی رسد ، نه در ذات، حتی در صفات هم به اندازه ی معرفت آن نمی رسد . پس فرمود: موجودات را به قدرتش آفرید ، ابتدا به اراده اش موجودات را خلق کرد، منتهی اختراعی که هیچ گونه مثال قبلی برای آن وجود ندارد. خداوند خلائق را بوجود می آورد، از آنجایی که هیچ چیز نبودند. آن خدایی که اول است و آخر است. فرمود: بعد از خلق ، سپس تمام این مخلوقات را در مسیر خواسته ی خودش راهی کرد.
همه ی موجودات ؛ مثل همین ماهی که می بینید را با قاعده خلق کرد؛ فقط ۵۰۰ میلیون سال طول کشید تا این ماهی که ما می بینیم خلق شود . بعد از اینکه خلق کرد رها نکرد، آنها را در راه محبت خود بر انگیخت. یعنی تمام کائنات و تمام دنیا بر پایه ی عشق و محبت به خداوند ویک عشق به یک وجود کامل بنا شده. که ثابت شده و خدا مقدر کرده است. همه اجزای عالم بر اساس آن دستور خدا و برنامه ای که خدا به آنها داده، بدون خطا دارند حرکت می کنند.
رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست
می کشد هر جا که خاطر خواه اوست
بهترین راهِ پیش بردن افراد از طریق محبت است . خداوند در ابتدا محبتش را به دل افراد می اندازد. فلذا می بینیم همه خدا را دوست دارند، هر کس هم که می گوید خدا نیست؛ درواقع، در موقع گرفتاری و مریضی به خدا پناه می برد و بس ...
خلاصه بند چهارم دعای صحیفه سجادیه
به اهتمام دکتر داوود آموسنی
